PTAK

Leć ptaku za rozbitym oknem

przez karty ludzkich głów,

doliny spalonych dachówek,

siądź gdzieś, byle psi fotel...

Pomachaj fajką, wątły cień kurzu,

przesiąknij dymem historii.

Starzejesz się ptaszyno,

po balu w obłokach, nie teraz.

Stajesz, skrzypiący zegarze.

Siadaj ptaku, zawiąż krawat,

ciśnij w parapet stare

okruszyny, ten sam kompozytor,

ot, siwiejesz mój ptaku, żegnaj.

Nie licz już dni czy pajęczyn.