Ptakość

Ubrałem się w skrzydła,

jak paw — niezastąpiony.

Latając jak kuropatwa,

zimową porą ograniczony.

I wszystko w porządku.

W tych kościach — powietrze.

Mogę być tam,

tylko gdzie jest konieczne.

Lecz co mi po ptaku,

skoro to pewne.

Na talerzu —

ciepłe, wytrawne

przysmaki

wietrzę

Ale latam — nieżywy —

nawet wyżej, niż byłbym.

W śmierci pozostaję ponad,

jak żyłbym.