Ptasie trele

Pierwszy rozległ się śpiew słowika, potem dołączył do niego kos, następnie drozd, aż w końcu rozbrzmiał ryk żubra.

- Do kaczego kupra! Co to ma być? – zdenerwował się dyrygent, przewodzący ptasiemu chórowi.

- A niby co? – zapytał żubr, który przycupnął na gałęzi drzewa, pośród kolorowych ptaków.

- Co ty tam robisz? Niszczysz mi przedstawienie.

- Ja? Tylko przyszedłem, żeby dołączyć do chóru.

- Masz pióra?

- Nie.

- Dziób?

- Nie.

- No więc nie jesteś ptakiem. To miejsce dla wybranych. Proszę stąd spadać.

- No właśnie - wtrącił duży żółty ptak. – Przyjdzie taki i myśli, że mu wszystko wolno.

- A ty kim jesteś? – zapytał go żubr.

- Kanarkiem. Nie widać?

- Taki duży?

- No i co z tego? Przynajmniej jestem kolorowy, a nie czarno-biały jak sroka.

- Wypraszam sobie – wtrąciła się sroka. – Mam przynajmniej dwa kolory, a nie tylko czarny jak kawka.

- Dziękuje, dzisiaj już piłam – odparła kawka.

- Dosyć! – wrzasnął dyrygent. – Nie przyszliśmy tu się sprzeczać. Won stąd, panie żubrze.

- A wy nie jesteście żadnymi ptakami, tylko przebierańcami. Mam w dupie was wszystkich – powiedział żubr i odleciał.