Ptaszydła

Zawsze miałam specyficzny stosunek do ptaków.

Zaczęło się od spotkania pierwszego stopnia z gąsiorem. Ptak wyprostował się na nogach i napuszył. Pochylając łeb coraz niżej, zaczął syczeć i uderzać skrzydłami o ziemię. W powietrzu unosił się piasek. Gąsior ruszył za mną, a ja biegłam ile sił w czteroletnich nogach.

Wielokrotnie goniły mnie gęsi. Indyki też. Gulgające, nastroszone, w czerwonych koralach, pomarszczonych jak jądra. Indyki, w przeciwieństwie do gęsi, opuszczały nisko skrzydła i ciągnęły nimi po ziemi, zostawiając za sobą dwa wgłębienia.

Miałam też gołębia. Podczas wakacji u babci wygrałam go na loterii. Był malutki. Nigdy nie nauczył się latać, chyba myślał, że jest kurą. Któregoś dnia babcia rozpalała ogień w kuchni węglowej. Nie zauważyła, że mój gołąb wszedł do środka i zasnął. Wiele lat później mój kot przyniósł do domu martwego gołębia. Był z siebie taki dumny.

Ptaki regularnie wfruwały do mojego pokoju przez uchylone okno. Zawsze zdezorientowane i przestraszone uderzały o sufit i ściany. Kurz i puch unosiły się w powietrzu. A ja, zawinięta w kołdrę, uciekałam z pokoju, wołając o pomoc.

Nie lubię widoku ptaków w klatkach. Czy ludzie nie wiedzą, że one lubią latać?

Gdybym była ptakiem, pewnie skończyłabym jak kanarek, bo przecież nie byłabym krukiem.