Pudełko metalowe

Pudełko metalowe, znane mi dobrze,

lecz odnalezione zupełnym przypadkiem

przypomina, jak bardzo wciąż tęsknię ukradkiem.

Dowody delikatności duszy, w nim schowane,

choć dawno już ich być nie powinno,

budzą we mnie szczęście, zmieszane z winą.

Skrzynka ta niewielka, na pozór tak prosta,

skrywa skarb prawdziwy, który przetrwał

lata radości i niejeden smutek zimy.

Tęsknota wielka, na metalowym dnie złożona, przemawia w swej bolesności, że nie sposób

przeżyć jeszcze raz tego, co dane było młodości.

Pamiątki lat młodzieńczych, które różną formę mają,

rozbudzają uśpioną przez lata serca wrażliwość,

by na nowo do ludzi i świata odrodzić pasję i miłość.

Pudełko metalowe, które zachowam na zawsze

skłania do refleksji, więc zaczynam zgłębianie:

co było, minęło-a co z tego jeszcze powstanie?