Pułapka istnienia

W oddali niespełnionych obietnic,

w zaułku niewypowiedzianych życzeń,

w blasku zachodzącego księżyca,

wbrew samemu sobie

siedzę,

spłukany z chęci do życia.

Kiedy łzy spływają wodospadem wspomnień,

a smutek spotykam na co dzień,

bez bagażu doświadczeń

czekam na okazję podróży

donikąd.

I tak nie wyrwę się z tej pułapki istnienia.

Mój los jest przypieczętowany na zawsze.

Łańcuch trzyma zbyt mocno.