Pusta galeria

Odwiedzaliśmy galerię.

To niedziela i zaraz po otwarciu, więc przy wejściu

stał jedynie przynudzony kustosz.

Duże, przyćmione wnętrze

dawnego warsztatu,

wypełniał jedynie labirynt niedoświetlonych pustek.

Prace z rzadka na ścianach, ot małe zdjęcie,

w kącie trzysta sześćdziesiąt karteluszek,

na nich rysunkowe podsumowanie roku.

Dziesięć metrów dalej karty z wierszami,

o koncepcjach i tym, że sztuka powstaje w głowie,

o kamieniu, który tylko jest, a to patrzący nadaje mu

formę, byt i interpretację.

Naprzeciw siebie projektory przesyłały

światłem przez przestrzeń obrazy

na przeciwne ściany. O żółwiu

fałszywego słońca na kółkach,

co pociągane sznurkiem wynurza się

zza horyzontów draperii; wciąż i wciąż.

O ludziach protestujących pokutnie

w czarnych kapturach na ulicach,

bo im chodzi o Coś.

Z drugiej sali dobiegała aria.

Aria Lalki, przeraźliwie fałszowana przez artystkę,

naprzeciw trzy zdjęcia i różowa firana na krośnie.

Czujemy przesyt i niedosycenie.

Nie podoba się.

Wychodzimy.

***

Gdy weszliśmy, galeria była pełna sztuki,

pusta widzów w ogromnej przestrzeni sal,

zabierając się, zostawiliśmy ją jeszcze pustszą,

gdy w przestrzeniach stężały za nami cienie,

rzęził głos z nagrania, odtwarzany

sam sobie wciąż i wciąż,

a światło znaczyło mur nie oglądane.

Bo czy istnieje sztuka,

gdy nikt nie patrzy?