Pusta ścieżka

Ścieżką znaną kroczy znów,

Nie potrzeba żadnych słów.

Zna tu każdy suchy liść,

Nie ma dokąd stąd już iść.

Wiatr kołysze gęstą sieć,

Chciałby iskrę życia mieć.

Patrzy w dal przez mroźny świt,

Lecz nie przyjdzie tutaj nikt.

Nadzieja tli się niby dym,

W tym lesie obcym oraz złym.

Próżny trud i ciężki żal,

Wzrok utkwiony ciągle w dal.