Puste pole, które pamięta

Słońce zza chmur promienie rozsyła,

Lśniące, rozległe, ciepłem przykrywa.

Pole zieleni, kolorów nabrało,

Cisza i lekkie ćwierkanie ptaków.

Lecz czy ta ziemia, nadal pamięta?

Czasy beztroskie, które zniknęły.

Odfrunęły, z wiatrem zimy,

I przeminęły w pamięciach naszych dni.

Jak ptaki na zimę, do odległych granic,

Które osiedliły się, nie powróciły.

Nie przywróci czasów zapomnianych,

Gdy uśmiech radosny na polu odległym,

Biegł nie licząc się z czasem.

Wraz z opadłym liściem, zakończył swą historię.