Pustka

Wychodzę z pustego domu

w krokach niezauważalnych

by nie obudzić ciszy

śniącej tak rustykalnie

na bezdechu od szeptu błagalnym

w wahaniach ciśnienia wytchnień

kąpiąc się w słonej duszy

na skrawku lądu chowam uszy

stąpając w moich podchodach

cichutko stawiam zewnętrznie

w wewnątrz podstawione schody

z barierą na zakręcie

odpierając wysokie progi

w skoczni wybijającej lans

od szans w głowie czy w nogach

widoku marnych tras

zamieram w oczach naraz

przez tych a nie tamtych bogów

oszukując w locie czas

dosiadając ptaka w nałogu.