Pusty pokój

Otwieram drzwi, pusty pokój,

na środku dumnie stoi krzesło.

Tak cicho i tak szaro wokół,

w powietrzu nadal krąży przeszłość.

Oddycham, czuję wciąż ten zapach

spijanej niegdyś tu herbaty.

Cień widzę Twój, głos słyszę,

co miłość szeptał mi przed laty.

Migają światła świec płonących

przy wspólnym kiedyś snów czekaniu.

Wspomnienia żywe są, gorące.

Natrętna myśl o pożegnaniu.

Zamykam drzwi, zamykam oczy,

zamykam tamten rozdział życia.

Los swoim nowym torem kroczy,

podąża z rytmem serca bicia.