Racjonalno-Miłosna Dygresja

Swoisty debiut w czymś dla mnie nowym - mam nadzieję, że się spodoba.

---------

Ciężko się skupić, zadumanie nad ludzkim losem,

Człowiek to dziwna istota, każdy to powie,

Jedni wolą miłość, inni przyjaźń,

Czy to w czymś przeszkadza? Usiądź, odpocznij, a odpowiedź poznasz szybko

Był sobie pewien człowiek, na imię mu było Stworek,

Miał wiele pasji, ale też sporo racji,

One mu wszak nic nie dadzą, kiedy miłości tak mało,

Co tu począć człowieku? Trudna to sprawa, a odpowiedź taka bliska

Stworek długie męki przechodził, płakał i zawodził,

Nie umiał znaleźć recepty, na nędzny los poety,

Próbował sukcesu w muzyce, a nawet lekkoatletyce,

Czego mu było brak? Ciężko to określić, a odpowiedź znało serce

Natknął się przypadkiem, spojrzał tam ukradkiem,

Był to piękny kwiat, który nie miał wad,

Kwiatuszek w rozkwicie, uśmiechnięty niesamowicie,

Czy zdobył jego serce? Bóg to wie, a odpowiedź była prosta

To było uczucie, prawdziwe, nie sztuczne

Chciał kwiatuszek przytulić, nigdy nie opuścić

Być dobrym duchem, służyć tym co ma

Czy odczuwał niepewność? Popatrzmy na człowieka, a odpowiedź nasunie się sama

Odczuwał pustkę, mózg pogłębiał problem,

Potrzebował jej obecności, jej uśmiechu,

Znali się krótko, a racjonalizm tutaj umarł,

Co więc się stało? Nic konkretnego, a odpowiedź jest niepewna.

Wreszcie się spotkali, szczęście dawało znać,

Był to najpiękniejszy kwiat na planecie,

Warty poświęceń i wyrzeczeń,

Czy wszystko było w porządku? Z pewnością, a odpowiedzią była tajemnica, która istnieje od początku i trwa do końca.