Ramówka

26 grudnia to dzień zawieszenia. Święta teoretycznie trwają, ale wszyscy już wiedzą, że to ściema. Choinka świeci jakby z obowiązku, jedzenie stoi, rozmowy się kończą, a człowiek siedzi i zastanawia się, czy wypada już powiedzieć, że ma dość.

Na początek Troja.

Bo skoro już tkwimy w domu, to przynajmniej na kilka godzin. Ludzie obrażają się na siebie na śmierć i życie, wojna wybucha przez romans, a honor jest ważniejszy niż zdrowy rozsądek. Brzmi jak święta, tylko z większą liczbą trupów. Film leci długo, więc jest czas, żeby przetrawić karpia i własne decyzje życiowe.

Potem wchodzi Gra o tron – Krwawe Gody.

Idealny moment. Wszyscy są jeszcze przy stole, jeszcze ktoś się uśmiecha, jeszcze ktoś mówi „chodź, zobacz, fajne”. I wtedy bach.

Zdrada, chaos, szok. Znika poczucie bezpieczeństwa, znikają bohaterowie, znika wiara w to, że ktoś tu wyjdzie szczęśliwy. Bardzo świąteczne doświadczenie — szczególnie jeśli dzień wcześniej ktoś powiedział „najważniejsza jest rodzina”.

A na koniec Powrót Króla.

Bo skoro już psychicznie leżysz, to wypada domknąć trylogię. Trzy godziny pożegnań, łez i zmęczenia światem. Wszyscy chcą wrócić do domu, ale droga się nie kończy. Każde „to już koniec” okazuje się nieprawdą. Zupełnie jak święta.

I kiedy wreszcie lecą napisy, wiesz jedno:

nie chce się gadać,

nie chce się jeść,

nie chce się nic tłumaczyć.

Chcesz tylko ciszy.

I tej jednej myśli, że jutro będzie zwykły dzień.

Bez choinki. Bez patosu. Bez mieczy.

Komentarze (9)

Mona Demona 2 miesiące temu

Bardzo trafnie uchwycony 26 grudnia — to zawieszenie między świętem a normalnością. Podoba mi się, jak ramówka filmowa staje się metaforą emocji przy stole: wojna, zdrada, zmęczenie. I ten finał — zwykły dzień jako wybawienie. Prawdziwe i bez patosu.

JagVetInte 2 miesiące temu

Czasem finał jest inny, i bardziej potrzebny niż nam się wydaje. Bo rzadko wiemy czego chcemy. A może nie tyle że chcemy, co potrzebujemy. Tak o 🙂

Mona Demona 2 miesiące temu

JagVetInte Myślimy, że nie chcemy, a jednak potrzebujemy. Rozumiem to :)
Ps. Fajnie, że jesteś z powrotem.

JagVetInte 2 miesiące temu

Mona Demona daleko nie uciekłem, po prostu doby ostatnio za mało 🫡

NinjaC 2 miesiące temu

Jag, dobrze, że wróciłeś - ten „dzień” masz rozpisany perfekcyjnie, a ramówka robi za terapię: śmiesznie, gorzko i bez świątecznego lukru.

JagVetInte 2 miesiące temu

Trochę czasu nie było, trochę zmęczony, trochę zajęty, trochę bez weny 👌 takie punkty w roku się zdarzają. Następny na sezon, kilka miesięcy będę wyciśnięty ze wszystkiego.

Bez lukru, z myślą że ten nastrój, to co było motywatorem biegu przez cały na miesiąc się kończy. I ten smutek się pojawia.

I smutek też w cyferkach. Gdy waga pokazuje 2,7 kg więcej niż 3 dni wcześniej. Pojadłem.

NinjaC 2 miesiące temu

JagVetInte, wrócisz na obroty ;)

Sokrates 2 miesiące temu

Znika poczucie bezpieczeństwa, znikają bohaterowie, znika wiara w to, że ktoś tu wyjdzie szczęśliwy. Bardzo świąteczne doświadczenie — szczególnie jeśli dzień wcześniej ktoś powiedział „najważniejsza jest rodzina”.
Zycie jak w filmie-ciekawe podejście. Dobra puenta: "Chcesz tylko ciszy i tej jednej myśli, że jutro będzie zwykły dzień bez choinki, bez patosu, bez mieczy".

JagVetInte 2 miesiące temu

Cieszy mnie że się podoba.

Mona Demona 2 miesiące temu
Bardzo trafnie uchwycony 26 grudnia — to zawieszenie między świętem a normalnością. Podoba mi się, jak ramówka filmowa staje się metaforą emocji przy stole: wojna, zdrada, zmęczenie. I ten finał — zwykły dzień jako wybawienie. Prawdziwe i bez patosu.
JagVetInte 2 miesiące temu
Czasem finał jest inny, i bardziej potrzebny niż nam się wydaje. Bo rzadko wiemy czego chcemy. A może nie tyle że chcemy, co potrzebujemy. Tak o 🙂
Mona Demona 2 miesiące temu
JagVetInte Myślimy, że nie chcemy, a jednak potrzebujemy. Rozumiem to :)
Ps. Fajnie, że jesteś z powrotem.
JagVetInte 2 miesiące temu
Mona Demona daleko nie uciekłem, po prostu doby ostatnio za mało 🫡
NinjaC 2 miesiące temu
Jag, dobrze, że wróciłeś - ten „dzień” masz rozpisany perfekcyjnie, a ramówka robi za terapię: śmiesznie, gorzko i bez świątecznego lukru.
JagVetInte 2 miesiące temu
Trochę czasu nie było, trochę zmęczony, trochę zajęty, trochę bez weny 👌 takie punkty w roku się zdarzają. Następny na sezon, kilka miesięcy będę wyciśnięty ze wszystkiego.

Bez lukru, z myślą że ten nastrój, to co było motywatorem biegu przez cały na miesiąc się kończy. I ten smutek się pojawia.

I smutek też w cyferkach. Gdy waga pokazuje 2,7 kg więcej niż 3 dni wcześniej. Pojadłem.
NinjaC 2 miesiące temu
JagVetInte, wrócisz na obroty ;)
Sokrates 2 miesiące temu
Znika poczucie bezpieczeństwa, znikają bohaterowie, znika wiara w to, że ktoś tu wyjdzie szczęśliwy. Bardzo świąteczne doświadczenie — szczególnie jeśli dzień wcześniej ktoś powiedział „najważniejsza jest rodzina”.
Zycie jak w filmie-ciekawe podejście. Dobra puenta: "Chcesz tylko ciszy i tej jednej myśli, że jutro będzie zwykły dzień bez choinki, bez patosu, bez mieczy".
JagVetInte 2 miesiące temu
Cieszy mnie że się podoba.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania