Randka

Jajca zostały wygolone – pomyślał Henryk stawiając prawą stopę poza kabinę prysznicową. W sumie to mógł ich nie golić, ponieważ i tak wiedział, że do niczego nie dojdzie. Z domu wyszedł dwadzieścia minut przed umówionym spotkaniem. Miejscem owego spotkania był chodnik przed szkołą plastyczną na ulicy Kasztanowej. Czekał na nią krótko. Stres rozpieprzał mu skronie. Wewnątrz mocno się jej bał, ale z drugiej strony zwisała mu w oczywisty sposób. W tamtej chwili ze swymi ogolonymi jajami, może powinien wrócić do przedszkola, gdyż tak naprawdę nie był gotowy na jakikolwiek związek. Z nią na pewno. Kiedy otworzyła drzwi, a następnie zaczęła schodzić po schodach dziwnie się uśmiechała. On wiedział, że to zły znak. Coś jak ostrzeżenie przed tą znajomością. Choć prawdopodobnie wyglądała pięknie, Henryk widział ją w innym spektrum, takim, który ją krytykował. Powinien po prostu odwrócić się i odejść. Nie zrobił tego pakując się w niewyobrażalne kłopoty. Wkrótce miał stać się maszyną. Przez nią, przez samego siebie. Gdy usiedli na parkowej ławce ona zdawała się wszechwiedzącym wilkiem, a on nic niepodejrzewającą owcą względem następnych miesięcy i lat. Zaproponowała zielone ćpanie. Heniek przystał na tę propozycję i zapierdolił się w sposób, jakiego nie lubił. Było za bardzo. Przez chwilę pomyślał, że życie jest zbyt piękne by poświęcić je Bogu, ale jak się okazało ten Bóg starał się go chronić. Mimo to uważał, iż czas człowieka na Ziemi to zaledwie sekunda, zaledwie jedno tyknięcie aby tracić czas na modlitwy. Dziś po latach nadal czuje opiekuńczą siłę nad sobą. Każde istnienie zasługuje na pomoc pochodzącą od Stwórcy. Jednak nie wszyscy ją otrzymują. Henryk nadal wierzy.