Randka - 00.00

Kurzyło się z komina smolistymi obłokami. Dokładała do pieca resztki chrustu, przeganiając jednocześnie spopielone kości z ostatniego obiadu.

— Jaszczurka była niedogotowana, kot zbyt żylasty, a chłop ze wsi. — Szturchnęła czaszkę, aż mu szczęka opadła na dno popielicy.

— On był... Hmmm — Poznany na internetowej randce.

Uśmiechnęła się do górnego szeregu zębów obywatela podlaskich terenów.

— Taki piękny, gdyby tylko miał więcej oleju w głowie — westchnęła chrapliwie.

Nie wytopił się z niego nic w realnym zderzeniu z czarami Wiedźmy.

— Przeglądałem twoją listę kandydatów na czarodzieja. — oświadczył wąż, wymachując sepleniącym językiem.

— I co? — Pewna siebie i zdesperowana Wiedźma rzuciła w niego mordercze spojrzenie.

— Ten gatunek wymarł wieki temu. A tych, których tutaj przyprowadzasz z góry czeka urna.

Otwarta strona z komunikatorem zawyła. Alarm rozległ się po czterech kątach wypchanej ziołami kwatery pogromczyni magi.

— Odsuń się! — wrzasnęła, odskakując od paleniska. Potrąciła stertę brudnych naczyń na brudnym stole i ochlapują sobie twarz niedopitym krwistym trunkiem usiadła na wysokim stołku, przyciągając toporną klawiaturę z drewna do siebie. Monitor z zapleczem podpiętych baz pamięci z tyłu mrugał niespokojnie.

— Kamera! Gdzie to ustrojstwo. —Przerzucała zagracony blat.

— Zaraz, zaraz! Nie możesz jej odpalić! — Wąż z przejęcia płynnie wymawiał słowa.

— Nie mogę! A bo co? — Wyciągnęła długie pazury w kierunku gada. Często wiązała z niego supeł, żeby nie przeszkadzał jej w urokliwych chwilach celebracji rozpoznawczych.

— Nie jesteś sobą! — wydusił w ostatniej chwili, zanim dopadła go pomarszczoną dłonią.