Ranek tak pogodny był

Pamiętam leżałem na plaży, wpatrując w niebo się. Piasek mi oczy przyprószył, czułem tak błogo jest... Wtem usłyszałem warkoty i ciemność zastała dzień, czyżby to stado gawronów zaatakowało mnie? Lecz to nie były ptaki i o litości, nie sen! To nadleciały bombowce i koszmar zaczął się. Krzyk był do świata o pomoc, błagania nie słyszał nikt. A potem cała płonęła Warszawa i w popiół sypała się.

Zranione serca, zbłąkane dusze w kanałach broniły się. Wołałem ciągle, lecz nikt nie słuchał lub słyszeć nie chciał nic.

Pamiętaj jednak mój Przyjacielu o łzach wylanych, przelanej krwi, ''czerwonych makach'' jej bohaterach, lotnikach 303 i o kamieniach na szaniec rzuconych, bo to byliśmy my.