Raz,dwa,trzy

Miś kolorowy lubi spacery po polnych drogach.

Dziś zagajnik odwiedziliśmy. Liśćmi upstrzony, trawiasty kobierzec prowadził do rzeki wśród drzew. Czym różni się trawa obok łapy od tej za pięćdziesiąt metrów? Nie wiem, ale Betowen ma swoje widzimisię.

Gdy doszliśmy do wodospadu, od razu wszedł do wody, zanurkował łbem i korzonki chapnął pod wodą. Później poprawił soczystą trawą rosnącą na brzegu rzeki, łykając przy tym wodę płynącą między jego łapami.

Później zeszliśmy w dół po betonowym brzegu i chodziliśmy po wodzie, patrząc w niebo i na drzewo, które powódź przyniosła ponad dwa lata temu. Staliśmy w listopadowej wodzie pośrodku rzeki i gapiliśmy się na most w oddali.

Wychodząc z wody, Betowen otrzepał się z nadmiaru kropli i śliny, po czym łbem zahaczył o pnącze jeżyny. Cofnął się, popatrzył spode łba, nie rozumiejąc, co go zatrzymało, i w podskokach jak kangur ruszył do przodu, przeskakując powalone drzewa.

Na łące po raz kolejny od roku zapatrzył się w miejsce, gdzie widział dwie sarny skubiące trawę, by – niuchając jak największy tropiciel świata i potykając się o swoje własne łapy – dojść do kupki piór i puchu, z której nic już więcej nie zostało.

Na polnej drodze, pomiędzy świeżo zaoranym kartofliskiem a polami kukurydzy, przeskakując błotniste kałuże po dzisiejszym deszczu, ruszyliśmy w drogę do domu.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania