reaktywnostki

Wszystko takie bliskie, te życie, pierwiastki. Chemia, fizyka i (g)astronomia.

"Hema mie interesuje. Nie lubie jej."

Niby nie, ale węgiel lubić należy, a dokładnie Dwunastkę, biedaczkę kochaną, noszącą całą tę planetę na barkach. Białka, cukry, DNA. Zasuwa w pocie czoła, byśmy mogli schaboszczaka popić piwkiem, czy też dwa łańcuszki DNA złączyć w jeden. Wspaniałość piękna w bezinteresowności cudzej pracy.

Oczywiście jest zawsze jakieś "z drugiej strony...", bo nasza bohaterka-nie-peelka ma złą siostrę, gorszą bliźniaczkę, Czternastkę.

Ta łobuzica niszczy większą część roboty Dwunastki, tą najważniejszą, bo psuje DNA.

Izotopy... Czy ludzie? A może jedno i drugie?

Bo tu i tu wystarczy krótka interakcja by zaszła katastrofalna zmiana rzucająca na otoczenie radioaktywną chmurę, powolutku rozprzestrzeniającą się w stronę, w którą izotop dmucha i chucha. A inne pierwiastki wchodzą coraz głębiej w chmurę, myśląc że to obłoczek, gdy bombardowanie feralnym izotopem sprawia że i one stają pozornymi wersjami podstawy siebie, po cichu zmieniając się w kolejne, niebezpieczne twory.

Gdzieś tam w środku, w całym tym zamieszaniu, hulają sobie "neutralsi". Pierwiasteczki nie wchodzące z reakcje, wiązania. Same z siebie odporne na wir zdarzeń. Lecz gdyby się zastanowić to ich plan wygląda na omijanie ewolucji łukiem szerokim.

Izotop je toleruje, bo skoro są zamknięte, to nie stanowią przeszkody dla jego funkcjonowania. Niestety, zadufana w sobie cząsteczka nie potrafi myślą ogarnąć rzeczy prostej, może wynikającej z faktu egocentrycznego postrzegania siebie.

Tą rzeczą jest istnienie pierwiastków których dotykać nie powinno się w ogóle, bo próba zahaczenia o takowy może spowodować reakcję łańcuchową przy której ten "obłoczek" naszego wrednego knypka okaże się niczym.

A po totalnym zniszczeniu nie będzie już gdzie się rozprzestrzeniać.

Dotknąć... Nie dotknąć...