Refleksja 2 (wersja poprawiona)

na ile w wiecznym niebycie

na tyle w wiecznym bycie

istniejemy

w chaotycznym zgiełku wygasłych potrzeb

unosimy milczące ciała odziane w szaty

trzepotem ptasim układane niczym pióra

dla zmylenia duszy drżącej w odwłoku ciała

poza czasem

tchnieniem Absolutu z niebytu wyłonieni,

promiennym blaskiem w niemocy obracamy

przepastną otchłań, której chłodny powiew

rozsiewa w myśli dreszczu mglistych kropli

otchłań niebytu w niemocy

w pełni miłości i mocy Najwyższego trwamy

wbrew odpryskom ziemi wirujących w powietrzu

w żebraczym skłonie, w miarę sił, wypatrujemy

porzuconych śladów życia na martwej skorupie

Tego, który jest bez imienia

w Bogu trwamy poza czasem

w blasku Jego chwały

ciemność otchłani rozświetlającej

dzięki Jego mocy

w Bogu bez imienia

a nieskończone dzieła pochodzą z Niego

przeciw nicości

przywołane Jego mocą

dzieła, które nie są Nim samym

lecz pochodzą z Niego

Absolut bez imienia

a Jego moc przeciw niemocy

w nieskończonym bycie

Majestat, którego blaskiem Jego miłość

imieniem Jego — Ten, który Jest przeciw niebytowi

w nieskończonym Majestacie miłości i mocy