Rejs

miała przed sobą

tylko parę chmur

płynących po lustrze jeziora

jakby niebo rzucało na taflę

parę białawych koślawych łajb

horyzont obejmował ramionami

drzewa

pijane od wiatru

kołyszące ramionami

ubranymi w zwiewne suknie

tam na granicy dwóch błękitów

między żywiołami

czuła rozsypane cząstki siebie

w tym rejsie

pozbiera je wszystkie

mokre wyschną

razem ze wzruszeniem