Resztka mojej kawy

Reszta kawy w filiżance

stygnie tak jak miłość

parę łez słonawych

w niej się rozpuściło

łzy i cukru kostki

czasu aromaty

pragnienie wolności

poprzez życia kraty

miraż orzeźwienia

wciąż go w sobie kryje

gdy siedzę z nią milcząc

w nostalgii po szyję

jeszcze jedna łezka

jeszcze jeden łyczek

ile jej zostało

nie wiem nie policzę

pustoszeją taras

krzesła kawiarniane

znikają marzenia

czasem zasypane

coraz mniej przyjaciół

coraz więcej smutku

gdy mą jeszcze sącze

kawę powolutku

wokół ciągle życie

wieczory poranki

takie małe łyczki

z mojej filiżanki

do samego końca

aż się dno pojawi

i wspomnieniem o niej

cichą mszę odprawii