Rok, który rozprasza mrok
Witamy rok, co stare obietnice
niesie w nowych dłoniach czasu.
Stoimy na pomoście zmian,
nad wodą, która jeszcze milczy.
Jest zima —
niech nasze marzenie nie zamarznie pod lodem dni.
Nośmy wiarę jak wiosnę pod płaszczem,
cierpliwą, żywą, uparcie zieloną.
Bo to rok,
który nauczy światła wracać,
rok, co powoli
rozproszy mrok.
Komentarze (4)
Błogosław Ojczyznę miłą!
W dobrych radach, w dobrym bycie
Wspieraj jej siłę swą siłą,
Dom nasz i majętność całą
I wszystkie wioski z miastami!
A Słowo ciałem się stało
I mieszkało między nami.
Na rozpraszanie mroku nalepsze wyciepnąć gromnice, by w ich miejsce użyć żarówek, najlepiej ledowych. A jeśli kto ma jako taki potencjał pod sufitem, to oświecać się treściami z tekstów ireneo. I to subito, bo lód dni ( a najpewniej nocy) skuje lodem wdzystko co mata pod sufitem i nad podłogą.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania