Rok, który rozprasza mrok
Witamy rok, co stare obietnice
niesie w nowych dłoniach czasu.
Stoimy na pomoście zmian,
nad wodą, która jeszcze milczy.
Jest zima —
niech nasze marzenie nie zamarznie pod lodem dni.
Nośmy wiarę jak wiosnę pod płaszczem,
cierpliwą, żywą, uparcie zieloną.
Bo to rok,
który nauczy światła wracać,
rok, co powoli
rozproszy mrok.
Komentarze (9)
Niech się tak stanie. Amen !
Podnieś rękę, Boże Dziecię!
Błogosław Ojczyznę miłą!
W dobrych radach, w dobrym bycie
Wspieraj jej siłę swą siłą,
Dom nasz i majętność całą
I wszystkie wioski z miastami!
A Słowo ciałem się stało
I mieszkało między nami.
https://youtu.be/EFJ7kDva7JE?si=AeM4oBYeZwL1Z3T2
Wiosnę nosicie pod płaszczem. Toż ona wam musi gnić z braku słońca.
Na rozpraszanie mroku nalepsze wyciepnąć gromnice, by w ich miejsce użyć żarówek, najlepiej ledowych. A jeśli kto ma jako taki potencjał pod sufitem, to oświecać się treściami z tekstów ireneo. I to subito, bo lód dni ( a najpewniej nocy) skuje lodem wdzystko co mata pod sufitem i nad podłogą.
❤❤❤ Życzę tego Tobie i sobie:)
Do siego roku!
Cała nadzieja w Nowym Roku. Wszystkiego dobrego
Dedal co u Ciebie?;)
Dedal zginął gdzies wraz z mapą gwiazd...
Szkoda
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania