Rolnik szuka żony

Chodził rolnik obrażony

Bo nie znalazł jeszcze żony.

Kobiet uroczych mu brakowało

A szczęścia w życiu rolnik miał mało.

Przyjechała pani tam w wakacje

By rozdzielić unijne dotacje.

Razu pewnego niespodzianie

Zaprosił ją na wsi zwiedzanie.

Zjedli razem więc śniadanie

I zaczął oprowadzanie.

Zachwycona jej widokiem

Na rolnika rzuca okiem.

A on nadal zawstydzony

Oj chciałbym ja takiej żony.

Takiej ładnej.

Całkiem zgrabnej.

Endorfiny mu skoczyły

I w macho go zamieniły.

Janusz zakochał się w Grażynie.

A ona się zakochała w tamtej mieścinie.

Tam już została.

Z rolnikiem pola uprawiała.

Plony obfite gospodarstwo dawało

Lecz im czegoś było za mało.

Kupili sobie świnie.

A te świnie były tłuste

Bo wciąż jadły kapustę.

Od kapusty wciąż śmierdziało

Bo wcale jej nie było mało.

Świnie się w sobie zakochały

Całować się nie przestawały.

Całymi dniami tylko chrumkały.

Aż z tej miłości pozdychały.

Krowy sobie dwie kupili

I za często je karmili.

Krowy więc powybuchały.

Zyski znów wyparowały.

Kury z targu przytargali

Choć się wszyscy z nich już śmiali.

Wybieg piękny im zrobili

Lecz się trochę przeliczyli.

Wieś idyllą już nie była.

Dotacja unijna się skończyła.

Grażyna pracować w polu nie chciała.

Janusza kochać szybko przestała.

A on znowu zrozpaczony.

Znów uparcie szuka żony.

A wniosek z tego płynie

By nie ufać Grażynie.

Na zwierzęta też uważać trzeba

Bo kłopotu narobią aż do nieba.