Romantyk

Otwieram swoją magiczną księgę

Odkąd nazwałem się Magiem

Z niej czerpię energię

Napełniam głowę myślą

I jej składnikami

To co teraz mnie wypełnia

Eksploduje jak dynamit

Ja to mam ! I nie wiem dlaczego

Cieszę się że to jest to a nie co innego

Czy to dar jest z niebios ?

Nie , bo dlaczego ?

Jestem przecież młody a to może dlatego

Codziennie z tym przebywam

I codziennie kontempluje

Coś mnie zastanawia a coś mnie irytuje

Czuję chęć tworzenia i wszystko się zmienia

To wychodzi ze mnie jak energia z lenia

Tak wygląda życie dzisiejszego romantyka

Kulturalny młody człowiek

Tak jak kiedyś skamandryta

Chodzi czyta i nie tyka tego co nie jego

Pochłonięty jest myślami

Nienawidzi złego

A do tego jest wybitnie uzdolniony

Pisze teksty wierszem

Bo do tego jest stworzony

Jest uparty i jak zwykle jest gotowy

Składać słowa w rymy używając tylko mowy

Bo to on ! On poeta

Obrośnięty emocjami że aż cały pęka

I nie stęka bo po prostu on oddycha

Gdy ze snu otwiera oczy

Rozpoczyna zadawanie pytań

Kim ja jestem ?

Gdzie jest życia koniec?

Co w ogóle sprawia że ja myślę ciągle o niej

Czemu jestem i dlaczego ja zadaje te pytania

Chyba nie tylko dlatego że nikt mi nie zabrania

Mnóstwo pytań a co za tym idzie

Wiele odpowiedzi

Nieustanna walka o zdobywanie wiedzy

Kolejne tematy i kolejne opowieści

Wszystko to po to by napisać jakieś treści