Równonoc.

On to cegła na cegle, metafora metafor,

niemalże półbóg, ze złamanym palcem,

który oddał żeby móc jeszcze. Potrafić.

Kiedy odwiedza przestrzeń, ta niknie,

dławi się w sforze kotów spod szafy.

Te przykre, przykryte, wciąż mają znaczenie,

jak on - cegła na cegle, pośrodku mech -

spoiwo czasu i wyznacznik larwy.

Ona to motyl.

Ona to trotyl, proch, złamane żebro.

Wybucha przy najdelikatniejszej mżawce.

Zaledwie wczoraj jeszcze była dmuchawcem,

przymierzała zasłony do okien i stroiła skrzydła.

Te grały melodię dla wiatru i piasku,

cichły tylko kawałek od niego, kiedy stopił się

w słońce i stał niebem dla płatków śniegu.

On to sprawił.