róża na kabaretkach

trzymam ją tak,

jakby miała zaraz

zniknąć.

bordowa róża —

ciężka od milczenia,

którego nikt nie umiał

ode mnie odgryźć.

moje kolana

przebite siatką —

tu była wojna,

ale przeżyłam z fasonem.

ta róża nie pachnie.

ma cierń dokładnie tam,

gdzie dotykasz

zbyt pewnie.

a ja?

ja tylko siedzę —

bo całe pragnienie

świata

zawisło

na moich udach.