Rozbrajanie duszy

Zygmunt Jan Prusiński

ROZBRAJANIE DUSZY

Motto: „Wiatrem podświadomości

przywiewającym sceny z przeszłych i następnych istnień.

Wędrowaniem nieprzyznanym przez przeznaczenie.”

- Ela Celejewska

Na razie to nic nie wiem

szamoce się i słabymi nogami gonię

nieprzejrzystość

rozkuwam w kamieniu tajemnice

podobno była miłość i zgoda

kiedy to było nie pamiętam

może sto lat temu kiedy pierwszy raz

zakwitły kasztany – cieszył mnie widok

i kobieta przechodząca między nimi

było mi nagle ciepło szedłem za nią

niczym zboczeniec seksualny.

Ach te wędrowanie samotnego Romantyka

maluję to co w krajobrazie zauważę

choćby brązowego pająka czyhającego

na ofiarę z każdej strony –

nie patrzę na lustro wiem ile mam lat

wiem też ile napisałem Erotyków

mogę o sto albo o tysiąc pomylić się

czy kogoś to obchodzi ze znajomych

czy w ogóle z obcych?

Potargane mam włosy nie czeszę często

lubię żyć na luzie wedle bicia werblów

niczym w dżungli mojej ukrytej starannie

by nikt nie wiedział gdzie mieszkam…

10.11.2022 – Ustka

Czwartek 13:21

Wiersz z książki „Świry”

dodany: 2022-11-11, 01:36:13

typ: przyroda

wyświetleń (333)

głosuj (96)

Twój komentarz:

fenixferrum 2022.11.11; 02:58:41

Doskonale Panie Zygmuncie, świetny tekst, jestem pod wrażeniem!

Ostatnia strofa szczególnie mi się podoba, oczywiście całość również.

Powiedziałbym; niebanalnie, nietuzinkowo, bez zbędnej egzaltacji, czy jakiejś zbędnej słodyczy lub odpustowych ozdobników.

Świetna robota! Brawo.

Pozdrowienia ślę:)

Mirek