rozcię cie

falbana strumieni wianki niesie

jak fałd rozlany na ciele wzgórz

i cicho szepcząc falami w lesie

rozcina zenit w połowie jak nóż

woda - lawa płomień nurt przystraja

rozpalony jak twarze jak słońce letnie

zaślubin czas miłości wyznania

uczucie rozpala uczucie nie blednie

pieśń - grom echem doliny przeszywa

gdy skaczą krajki przez ogniska skwar

o północy z ust suchych łza wypływa

i skaczą iskry w tej nocy czar

wciąż słychać nuty pokłosie

naderwane struny ludzkich dusz

zły omen ciał w rannej rosie

rozcina zenit w połowie jak nóż