Rozdział I Dwoje rodzeństwa, jeden bóg ognia i Deutsche Bahn. Co mogło pójść nie tak ?
Są rzeczy, na które człowiek nie ma żadnego wpływu. Pogoda w Irlandii, humory bogów, ceny biletów lotniczych i punktualność niemieckich kolei. Z tymi pierwszymi trzema jakoś potrafiłam się pogodzić. Z czwartą miałam poważny problem. Ale zacznijmy od początku.
Walizkę udało mi się zamknąć poprzedniego wieczoru. Wymagało to wprawdzie użycia kolana, siły woli i kilku słów, których nie wypada wypowiadać w obecności bogów, ale ostatecznie odniosłam zwycięstwo. Swarożyc nie był pod wrażeniem. — Wiedźmo, to tylko walizka. — Dla ciebie tylko walizka. Dla mnie dowód, że kobieta potrafi pokonać wszelkie przeciwności losu. — Zwłaszcza kiedy sama je sobie stworzy. — Kochany, nie psuj mi chwili triumfu.
Teraz stałam przed domem w Brennwaldzie, obok mnie czekał Racibor, a przed nami rozciągała się perspektywa podróży przez Rabenfurt do Dublina. Mój brat spojrzał na walizkę, potem na mnie. — Masz wszystko? — Oczywiście. — Dokumenty? — Mam. — Telefon? — Mam. — Bilety? — Mam! — Rozum? — Racibor, nie zaczynaj!
Uśmiechnął się niewinnie. Znam ten uśmiech. W dzieciństwie oznaczał, że właśnie zrobił coś, o czym jeszcze nie wiedziałam. Teraz najczęściej zapowiadał bezczelny komentarz. — Pytam tylko, żebyśmy niczego nie zapomnieli. — Braciszku, jesteś młodszy ode mnie o sześć lat. Pamiętaj o hierarchii. — Pamiętam. Dlatego pozwalam ci myśleć, że dowodzisz.
Na wszystkich bogów! Czasami zastanawiałam się, czy nie powinnam była wychować go bardziej surowo. Ale prawda była taka, że uwielbiałam te nasze przekomarzania. Z Raciborem nie musiałam niczego udawać. Znał mnie od dzieciństwa, pamiętał rodzinne historie i potrafił jednym spojrzeniem sprowadzić mnie na ziemię. Oczywiście tylko wtedy, kiedy sama mu na to pozwalałam. A pozwalałam rzadko.
Na dworcu wszystko wyglądało obiecująco. Przez jakieś trzy minuty. Potem spojrzałam na tablicę odjazdów. Verspätung. Opóźnienie. To jedno niemieckie słowo potrafi wywołać u człowieka całą gamę emocji. Od lekkiego rozdrażnienia po pragnienie wezwania Peruna i poproszenia go o przeprowadzenie gruntownej reformy infrastruktury kolejowej. — Racibor! — Co? — Nasz pociąg ma opóźnienie! Spojrzał na tablicę. — Widzę. — Ale przecież mamy samolot! — Wiem. — A jeśli nie zdążymy? — To najpierw sprawdzimy, ile wynosi opóźnienie. — Ty naprawdę musisz być taki spokojny? — Ktoś z nas musi.
Spojrzałam na niego z oburzeniem. — Sugerujesz, że ja nie jestem spokojna? — Niczego nie sugeruję. — Ale tak myślisz! — Żaromiła, ja jeszcze nawet nie zdążyłem pomyśleć.
W mojej głowie odezwał się Swarożyc. — Podoba mi się twój brat. — Zdrajca!
Racibor odwrócił głowę. — Co? — Nie do ciebie. — Aha. Znowu narada z bogami? — Prywatna rozmowa. — To może zapytaj ich, kiedy przyjedzie pociąg.
Zastanowiłam się przez chwilę. — Swarożycu? — Nie. — Jeszcze nie zapytałam! — Wiem, o co zamierzasz zapytać. — Mógłbyś chociaż spróbować. — Jestem bogiem ognia, nie dyspozytorem Deutsche Bahn. — No właśnie! A ja myślałam, że bogowie mają jakieś znajomości. — Z niemiecką koleją nawet Perun nie chciałby się mierzyć.
Parsknęłam śmiechem. Racibor spojrzał na mnie z ukosa. — Co powiedział? — Że Deutsche Bahn jest poza zasięgiem boskiej pomocy. — Wreszcie ktoś rozsądny.
Nie mogłam się nie roześmiać. A jednak pod tym śmiechem czułam lekkie zdenerwowanie. Mieliśmy przecież dotrzeć do Rabenfurtu, dostać się na lotnisko i zdążyć na samolot. Nie zamierzałam rozpoczynać irlandzkiej przygody od noclegu na niemieckim dworcu. Chociaż, znając siebie, zapewne znalazłabym w okolicy jakiś zabytkowy cmentarz. Na szczęście pociąg w końcu przyjechał. Wsiedliśmy, znaleźliśmy miejsca i dopiero wtedy odetchnęłam. — No widzisz — powiedział Racibor. — Nie było powodu się denerwować. — Ja się nie denerwowałam. — Oczywiście. — Racibor! — Już nic nie mówię.
Swarożyc roześmiał się cicho. — Wiedźmo, twoja cierpliwość jest doprawdy godna podziwu. — Nie prowokuj mnie, bo jeszcze wysiądę i pójdę pieszo. — Do Irlandii? — Na razie do Rabenfurtu!
Do Rabenfurtu dotarliśmy bez kolejnych dramatów. Uznałam to za sukces, który zasługiwał przynajmniej na małą uroczystość. — Swarożycu, powinnam zapalić ci świecę dziękczynną. — Na dworcu? — No dobrze, może później. — Rozsądna decyzja. — Widzisz? Potrafię być rozsądna! — Nie wyciągałbym z jednego przypadku zbyt daleko idących wniosków.
Zignorowałam go z godnością. Na lotnisku panował zwyczajny ruch. Ludzie ciągnęli walizki, rozmawiali przez telefony, szukali odpowiednich stanowisk. Nad naszymi głowami rozlegały się komunikaty, których nikt nie słuchał, dopóki nie usłyszał nazwy własnego lotu. Uwielbiam tę atmosferę. Lotnisko jest jednym z niewielu miejsc, gdzie wszyscy dokądś zmierzają, ale każdy niesie ze sobą zupełnie inną historię. Ktoś wraca do domu, ktoś ucieka od codzienności, ktoś leci do ukochanej osoby. A ja? Ja wybierałam się do Irlandii oglądać stare kamienie. I byłam z tego powodu niezwykle szczęśliwa. — Racibor, wyobrażasz sobie? Za kilka godzin będziemy w Irlandii! — Wyobrażam. — Na Zielonej Wyspie! — Tak. — Wśród celtyckich zabytków! — Tak. — I irlandzkich pubów! — O! Teraz zaczynamy mówić konkretnie. — Wiedziałam, że znajdziemy wspólny język!
Przeszliśmy odprawę i ruszyliśmy w stronę bramki. Dopiero kiedy usiedliśmy, poczułam, że naprawdę zostawiam codzienność za sobą. Żadnych telefonów służbowych, żadnego pośpiechu, żadnego biegania od jednego obowiązku do drugiego. Przynajmniej przez kilka dni. — O czym myślisz? — zapytał Racibor. — O tym, że dobrze nam zrobi ten wyjazd.
Przytaknął. I przez chwilę siedzieliśmy obok siebie bez słowa. Lubiłam takie momenty. Nie trzeba było niczego tłumaczyć. Byliśmy rodzeństwem. Mieliśmy za sobą wspólne dzieciństwo, mnóstwo wspomnień i życie, które nie zawsze obchodziło się z nami delikatnie. A teraz czekała nas Irlandia. I zamierzaliśmy wycisnąć z tego wyjazdu tyle radości, ile się da.
Samolot wystartował. Uwielbiam tę chwilę, kiedy maszyna odrywa się od ziemi, a wszystko, co jeszcze przed momentem wydawało się ogromne, nagle maleje. Domy, ulice, samochody, cały ten uporządkowany świat. Przez chwilę można odnieść wrażenie, że problemy również zostały na dole. Szkoda, że nie da się ich tam zostawić na stałe. Spojrzałam przez okno. Chmury rozciągały się pod nami niczym ogromne białe wyspy. Racibor siedział obok i zajmował się swoimi sprawami, a ja niespodziewanie poczułam ukłucie smutku. Nie dlatego, że nie cieszyłam się z podróży. Wręcz przeciwnie. Czasami jednak dopiero wtedy, kiedy człowiek na chwilę przestaje biec, dociera do niego, jak wiele rzeczy nosi w sobie. Pomyślałam o ludziach, których już przy mnie nie było. O chwilach, kiedy musiałam być silna, choć wcale nie miałam na to ochoty. O tym, jak łatwo można przyzwyczaić się do troszczenia o wszystkich, a zapomnieć o sobie. — Swarożycu? — Jestem, moja kapłanko. — Powiedz mi coś. — Słucham. — Czy można jednocześnie cieszyć się życiem i tęsknić za tym, czego już nie ma?
Przez chwilę milczał. — Można. Jedno nie odbiera wartości drugiemu.
Patrzyłam na chmury. — Czasami chciałabym po prostu przestać wszystko analizować. — W takim razie spróbuj. — To nie takie łatwe. — Wiem.
Uśmiechnęłam się lekko. — A może właśnie dlatego powinnam częściej wyjeżdżać? — Jeśli podróż pozwala ci oddychać pełną piersią, to dlaczego nie? — Czyli popierasz moje wakacje? — Popieram twoją radość.
To było tak piękne, że przez moment zabrakło mi odpowiedzi. Ale tylko przez moment. — Nawet jeśli podczas tych wakacji wypiję trochę Jamesona? — Wiedźmo… — Z lodem! — Oczywiście. — Bez coli! — Jakże mogłoby być inaczej. — I może zatańczę z jakimś przystojnym Irlandczykiem?
Zapadła cisza. Uśmiechnęłam się pod nosem. — Swarożycu? — Słucham. — Czyżbyś się obraził? — Nie. — To dlaczego milczysz? — Zastanawiam się, jak szybko potrafisz przejść od rozważań o sensie życia do tańca z nieznajomym mężczyzną. — Jestem kobietą wszechstronną. — Zauważyłem.
Roześmiałam się. Racibor spojrzał na mnie. — Znowu coś? — Nic takiego. — Dobrze. Wolę nie wiedzieć.
I wrócił do swoich zajęć. A ja pomyślałam, że naprawdę mam szczęście do tego brata.
Kiedy pod nami pojawiła się Irlandia, niemal przykleiłam nos do szyby. Zieleń. Wszędzie zieleń! Pola rozciągały się aż po horyzont, przedzielone żywopłotami, drogami i kamiennymi murkami. Wyglądały jak ogromna mozaika ułożona z różnych odcieni jednego koloru. — Racibor, patrz!
Przechylił się w moją stronę. — Ładnie. — Ładnie?! Tylko tyle?! — Bardzo ładnie. — Ty naprawdę jesteś emocjonalnym skąpcem! — A ty wydajesz emocje za nas oboje.
Miał rację. Ale nie zamierzałam mu tego przyznać. Kiedy wylądowaliśmy w Dublinie, poczułam przyjemne podekscytowanie. Byłam w Irlandii. Naprawdę! Nie usłyszałam wprawdzie chóru dawnych druidów, ziemia nie zadrżała pod moimi stopami, a żaden celtycki duch nie wyszedł mi na powitanie. Trochę szkoda. Liczyłam przynajmniej na niewielki znak. — Swarożycu, nic? — Co nic? — Żadnego powitania? Żadnej magicznej iskry? — Właśnie wylądowałaś bezpiecznie po drugiej stronie morza. To ci nie wystarczy? — Wystarczy. Ale odrobina magii nikomu jeszcze nie zaszkodziła. — Z tobą nigdy nie wiadomo.
Przeszliśmy przez lotnisko, odebraliśmy bagaże i ruszyliśmy w dalszą drogę. Czekała na nas Zawisława.
Podróż w głąb Irlandii była dla mnie pierwszą okazją, żeby naprawdę przyjrzeć się temu krajowi. Za oknami przesuwały się zielone pola, niewielkie domy, kamienne murki i drogi biegnące pomiędzy wzgórzami. Wszystko wydawało się jakieś inne. Spokojniejsze. Bardziej miękkie. Nawet niebo, chociaż zachmurzone, miało w sobie coś niezwykłego. — Swarożycu, spójrz tylko na te krajobrazy. — Widzę. — Mokosz byłaby zachwycona. — Zapewne. — A Weles? Wyobrażasz sobie, ile tu starych miejsc, ruin i zapomnianych historii? — Nie przywołuj go. — Dlaczego? — Bo jeszcze przed przyjazdem do Zawisławy będziesz chciała wysiadać przy każdym kamieniu.
Zastanowiłam się. — A gdyby to był naprawdę ciekawy kamień? — Wiedźmo… — No co?! — Pozwól najpierw swojemu bratu dotrzeć na miejsce.
Spojrzałam na Racibora. Siedział spokojnie, zupełnie nieświadomy tego, że właśnie został wykorzystany jako argument w boskiej dyskusji. — Racibor? — Hmm? — A gdybyśmy zobaczyli po drodze jakiś stary zamek… — Nie. — Ale ja jeszcze nie skończyłam! — Znam cię. Najpierw zamek, potem ruiny, a na końcu będziemy szukać cmentarza, bo podobno gdzieś w pobliżu leży jakiś celtycki wojownik. — A gdyby naprawdę leżał? — To niech spokojnie leży. My jedziemy do Zawisławy.
Westchnęłam teatralnie. — Otaczają mnie ludzie pozbawieni ducha przygody. — Nie. Po prostu głodni.
I tym argumentem zakończył dyskusję.
Do Dunmary dotarliśmy zmęczeni podróżą, ale w doskonałych humorach. Zawisława czekała na nas. Znałyśmy się od szkolnych lat. Przeżyłyśmy razem niejedną historię, a choć życie rozrzuciło nas po różnych krajach, nasza przyjaźń przetrwała. Byłyśmy przy tym zupełnie różne. Ja zazwyczaj najpierw robiłam, a później zastanawiałam się nad konsekwencjami. Zawisława wolała najpierw wszystko przemyśleć. Najlepiej dwa razy. A jeśli chodziło o mężczyzn, nawet trzy. Miała trzech synów i dom, w którym życie toczyło się swoim rytmem. Było w nim miejsce na rozmowy, śmiech, rodzinny gwar i oczywiście na nas. Kiedy wreszcie usiadłyśmy razem, poczułam tę szczególną radość, jaką daje spotkanie z kimś, przy kim nie trzeba niczego udawać. — No, Żaromiła! — zaśmiała się Zawisława. — Wreszcie jesteś! — Jestem! I zamierzam wykorzystać każdą chwilę! — Tego właśnie się obawiam. — Dlaczego?! — Bo znam cię za dobrze.
Racibor roześmiał się. — Widzisz, siostra? Nie tylko ja tak uważam. — Pięknie! Ledwo przyjechałam, a wy już tworzycie koalicję przeciwko mnie! — To się nazywa współpraca międzynarodowa — zauważył Racibor. — Zdrajca!
Zawisława śmiała się coraz głośniej. I właśnie za takimi chwilami tęskniłam. Za zwyczajnym siedzeniem przy stole, rozmowami, wspomnieniami i śmiechem, który przychodzi sam, bez żadnego wysiłku.
Po podróży zjedliśmy kolację. Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym przy okazji nie zaczęła wypytywać o okolicę. — Zawisławo, a co tutaj ciekawego można zobaczyć?
Spojrzała na mnie podejrzliwie. — Co masz na myśli? — No wiesz… jakieś stare miejsca.
Racibor odłożył sztućce. — Zaczyna się. — Racibor, nie przeszkadzaj! — Ja tylko ostrzegam gospodynię. — Jak stare miejsca? — zapytała Zawisława. — Najlepiej bardzo stare. — Zamki? — Oczywiście! — Ruiny? — Jeszcze lepiej! — Cmentarze?
Oczy mi zabłysły. — Wiedziałam, że się rozumiemy!
Zawisława pokręciła głową. — Żaromiła, ty naprawdę się nie zmieniasz. — Dzięki bogom! — Nie wiem, czy bogowie też się z tego cieszą. — Jeden na pewno — oznajmiłam.
Swarożyc odezwał się natychmiast. — Nie byłbym taki pewien. — Kochany, przecież mnie uwielbiasz. — To prawda. — No widzisz! — Ale czasami zastanawiam się, czy nie powinienem był wybrać spokojniejszej kapłanki. — Za późno! Reklamacji nie przyjmuję!
Zachichotałam. Zawisława spojrzała na mnie. — Z czego się śmiejesz? — Z niczego.
Racibor westchnął. — Znowu z niczego. — A ty co? Zazdrosny, że mam bogate życie wewnętrzne? — Nie, siostra. Ja się tylko zastanawiam, czy to życie wewnętrzne pozwoli nam jutro normalnie wyjść z domu. — Oczywiście! — To dobrze. — Chociaż… — Nie! — Racibor! — Żadnych cmentarzy przed śniadaniem!
Wybuchnęliśmy śmiechem.
Wieczór mijał spokojnie. Rozmawialiśmy o rodzinie, o życiu w Irlandii, o naszych planach i o wszystkim, na co zwykle brakuje czasu podczas rozmów telefonicznych. Czułam się dobrze. Naprawdę dobrze. Nie musiałam niczego organizować ani nikomu pomagać. Mogłam po prostu siedzieć, słuchać, śmiać się i cieszyć obecnością bliskich mi ludzi. Następnego dnia mieliśmy wybrać się do pubów. Trochę muzyki, trochę tańca, dobra whisky. Plan idealny. A przynajmniej tak mi się wydawało. — Swarożycu? — Słucham, moja kapłanko. — Jutro idziemy się bawić! — Słyszałem. — Mam nadzieję, że nie będziesz marudził. — Ja? Nigdy. — Kłamiesz. — Jestem bogiem. — To nie wyklucza kłamstwa. — Żaromiło… — No dobrze, dobrze. Będę grzeczna.
Przez chwilę milczał. — Wiedźmo, czy ty w ogóle wiesz, co oznacza słowo „grzeczna”? — Oczywiście! — To mnie oświeć. — Nie robić niczego, czego później nie da się opowiedzieć przy śniadaniu.
Swarożyc westchnął. — Obawiam się, że mamy zupełnie różne definicje.
Uśmiechnęłam się. — Kochany, życie jest
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania