Rozmowa

znowu rozlałam herbatę

kiedy język szyje słowa

na miarę

stają się niczym głaz

twarde lecz wytarte przez ślinę

której nie można przełknąć

na nic delikatność filiżanki

kiedy świeca skręca szyję

nie chcąc słyszeć rozmowy

tylko palce jak małe węże

nieporadnie wiją się ku sobie

czołgają się przestraszone

wbijając czubki paznokci

w stare drewno

zamiast bólu poczujesz

wzruszenie