Rozmowa z Butelką

I. Dusza w ogniu

W duszy płonie miłość,

która przeradza się w nienawiść.

Szacunek ulatuje jak wiatr,

Słowa ranią jak kule,

W mroku samotności myśli dryfują falą.

II. Łzy w ciszy

Głowa uderza o stół, wydając głuchy dźwięk,

Łzy ukrywają ból i żal w głębi,

Szczerość zostaje zraniona przez złe słowo,

Nikt nie zwraca uwagi, cisza tłumi łzy.

III. Kobieta w klatce

Kobieta trzyma duszę boleśnie w klatce,

Uczucia zamyka w zimnej, żelaznej trumnie,

Łzy wysychają, problemy czekają w kolejce,

Za ścianą czai się gorycz i zimny smutek.

IV. Pusta iluzja

Nie żona, nie kochanka, lecz pusta iluzja,

Gdy szukam sensu słów, milczysz obojętnie,

Na pytania nie odpowiadasz, jak zwykle sucha,

Z myślami zostawiasz mnie samotnie.

V. Upadły liść

Kim jestem? Upadły, złamany, bezwolny jak liść,

Upadłem na dno, zatraciłem się w mroku,

Ale wciąż tu wracam, pragnąc złudnej łaski,

Choć wiem, że to kłamstwo, rzeczywistość jest okrutna.

VI. Toast za złudną przyszłość

Wznoszę toast za zdrowie,

za złudną i zwodniczą przyszłość,

Za siebie, za nadzieję, która nic nie obiecuje,

Potem wszystko milknie, gaśnie ostatnia świeca,

W bezkresnym śnie dusza znów się zanurza.

VII. Bezsilność wobec koszmaru

Nie chcę się budzić,

walczyć z przerażającym koszmarem,

Który powoli niszczy człowieczeństwo we mnie,

Nie mam siły na ból i miażdżącą rozpacz,

Na rozmowy, które ranią i niszczą moją duszę.

Autor wiersza

Damian Moszek.