Rozmowa z Duszą.

-Jesteś sama...

-Czego chcesz?

-Przyszłam pomóc, przecież wiesz.

-Jestem sama...

Skąd to wiesz?

-Przecież widzę. Tego chcesz?

-Chcę być sama...

-W duszy klniesz.

Na samotność. W kłamstwo brniesz.

-Jestem sama...

-Bo tak chcesz.

Rękę dają, Ty ją pchniesz.

-Jestem sama...

-Przestań, proszę.

Nie widzisz, że Ja to ledwo znoszę?

-Chcę być sama...

-Przestań, proszę.

Czy Ja mówiąc nic nie wnoszę?

-Jesteś sama.

-Jak to, Ja?

Moja przyjaźń wiecznie trwa.

-Jesteś sama.

-Nigdy! Ja?

Wciąż to mówisz. Co to da?

-Spójrz za siebie.

-Jak to, po co?

Twoje słowa nic nie wnoszą.

-Spójrz za siebie.

-Powiedz, po co?

-Patrz, bo Inni o to proszą.

-Jacy inni?

-Jak to? Ja.

Stara przyjaźń nadal trwa.

-Jacy inni?

-Tylko Ja.

Twoja dusza, która łka.

-Jaka przyjaźń?

-Jak to? Nasza.

Pary, która nic nie oznacza.

-Łżesz jak z nut!

-Wcale nie.

Spójrz za siebie, tego chcę.

-Dobrze, proszę.

-I co widzisz?

-Miłość, przyjaźń, złość i... finisz.

-Finisz czego?

-Finisz mnie.

-Więc odeszłaś. To już wiesz.

-Ale żyję.

-Ale po co?

-Bo mnie inni o to proszą.

-Jacy inni?

To nie Ja.

-Inni, których przyjaźń trwa.