Rozsypane tarcze

kładę na stół asa pik czerwień rdzawych kwiatów

niech płonie twój żar z zimnego ogródka

mówisz wysprzątane

- mówisz czysta wolność

a ja z przymkniętych oczu nucę pieśń o przemijaniu w twoich labiryntach nie szukam schronienia obrożę z diamentów dawno cisnęłam w otchłań

ona pilnuje pustego karawanu mierzy czas i cienie podgląda przez dziurki od klucza nasze milczenie

niegrzebane sekrety nie potrzebują ziemi

- tańcz z jej zazdrością karm ją chłodem i wichrem

bo mój obłęd penetruje głębiej niż jej strach

zingara zostawia tylko ślad dymu złap go jeśli potrafisz