Rozszczepione przez twój pryzmat

Przynosisz mi w jednej ręce dary,

a w drugiej truciznę,

a ja biorę wszystko jak wygłodzony pies.

Koński ogon na twoi ramieniu

zwisał jak wojenny sztandar.

Jedno oko upamiętniające Aleushę,

drugie patrzyło tak,

jakby chciało podpalić świat.

Wchodziłeś na scenę jak wojownik

przeciwko temu, co nazywano porządkiem.

Twoja wściekłość brzmiała jak wiara.

Rzesze wiernych pod twoją ognistą amboną.

Uczyłeś ich klękać przed brzydotą,

kochać pęknięcia,

oddawać cześć temu,

czego inni bali się dotknąć.

Rozmnażałeś się w gardłach wyznawców

powtarzających twoje imię

jak modlitwę i herezję jednocześnie.

Krzyczałeś jak prorok

wychowany w dymie i pogorzelisku.

Dekady podsycania ognia,

aż wypaliłeś w nas znak przynależności.

Niosę teraz znamię ciebie,

ciemność przyklejoną do skóry,

tak jak ci, którzy odbijają twój obraz

zanim zrozumieją dlaczego.

Od tamtej pory piękno nie przechodzi już czysto,

rozszczepia się przez twój pryzmat.

Poję się śladem wiodącym do źródła.

Przeżywam żałobę po czymś,

czego nigdy nie miałam.

Tyle pytań bez odpowiedzi,

świętych tajemnic, których nie zdołałam odczytać,

rytuałów, których znaczenia wciąż szukam.

Kiedyś odnajdę klucz,

choćby miał być wykuty z zakazanych modlitw.

Otworzę wrota i zaznam spokoju.

A póki co

będę karmić się tobą.

(Guns, God and Government Tour)