Rozważania zwykłego człowieka

w ten dzień pozornie zwyczajny

rozmieniam się na wiersz

na drobne

dopieszczam słowa

już nie bezdomne zadomowione w wersach

stoją na baczność bezradne w metaforach

że on

że wtedy

namieszałam łyżeczką

w kieliszku

szklance

filiżance

próbując pojąć tą drogę i jej cel

zanim dopiję ostatni łyk

będzie już po wszystkim

nie napiszę tego wiersza

dałeś mi wszystko prócz nadziei

że potrafię zrozumieć