Rycerze i damy

Odblask lampy na

pomarańczowej kropli.

Śnieżnie za rogiem,

zadrżała na drzewie.

Po ziemi przecież

płożą się fiołki,

gdzie słowo kocham

ktoś zdusił milczeniem.

I gdy nie biegnę

dzierżąc strach w ręce

do pracy, aby wysychać,

skręcę.

Ktoś to wiaderko dalej wynosi

ochromowane tak po całości.

Prawą półkulę ma postrzeloną.

I w głowie duet.

A sito, koroną.