Rytmowanie

Łzy żłobią kanaliki niewypowiedzeń

Głębokie jak bruzdy na nie w pełni przepołowionym sercu

Płaczą żałośnie i krzyczą niemo

Obwieszczając całemu światu swoją przeraźliwą bezradność

I mimo że łzy wciąż płyną

A przepołowione serce bije nieprzerwanie

To dusza posiadacza ginie

W gąszczu splątanych i niejasnych emocji

Może gdy łzy wreszcie nie będą ciec

A serce zaprzestanie tak systematycznie rytmować

Dusza zmartwychwstanie po to

By zrozumieć utracone szanse niemożliwe do przywrócenia