Samotna Piwonia

Słońce swoimi promieniami już zaczęło rzeźbić kontury miasta. Ciepło ześlizguje się po stromych dachach starej zabudowy.

Dotyka gleby. Budzi ze snu kwiecące łąki Margaretki. A ona płacze. Płacze, sama nie wiedząc dlaczego. Słoneczniki mówią, że potrzebuje więcej odwagi, jeszcze więcej wiary w siebie, ale ona przecież jest odważna, jest nieustraszona, nieustraszona, w baniu się. Pomimo swojej odwagi, Piwonie jednak nie nadają się na solitery — pomyślałem.

Średnia ocena: 2.2  Głosów: 5

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (5)

  • o nim pseud 3 tygodnie temu
    Jeden/a już jest :)))
  • o nim pseud 3 tygodnie temu
    Oj, mam z was przedni ubaw.
  • MartynaM 3 tygodnie temu
    To jeszcze nic... czekaj na przyjście *Wyroczni*, jest na fali ostatnio...😁
  • Łukasz Jasiński 3 tygodnie temu
    Można i tak...
  • Florian Konrad 2 tygodnie temu
    Zabawniasta puenta, podobało mi się :)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania