samotność

Ze wszystkiego najmocniej samotność

ukochałam ,niebo i piekło przekleństwem

są dla duszy, gdy pomiędzy ludźmi a rozpaczą stałam,

ogrom tej rozpaczy aniołów nie poruszył

więc po co mi wchodzić do obcego domu

cóż warte ich szczęście,choćby w ciepłym słowie,

kiedy moje własne radością nikomu

nie zazna cudzego w sobie żaden człowiek

gdybym dzisiaj miała przejść tą samą drogą

przez lata młodosci co iluzję czynią

wiedziałabym,że kwiaty kwitną tylko wiosną

póki jesień życia będzie im pustynią

pustynią pełną piasku jak bezbrzeżne wody

po której wrak mej łodzi nigdzie nie dopłynął

wiedziałabym,że nie znajdę pociechy i ochłody

póki wola życia i serce we mnie giną