Satynowa noc (rozpad)

Leżę

Wciąż w tej samej sukience,

Którą zsunąłeś bez pytania.

Twoje palce —

Krótkie błyski czułości

Przed kolejną nieobecnością.

Satyna przykleja się do skóry.

Wiedziałam,

Że jutro znów będę sama.

A przecież mówiłeś —

„to tylko jedna noc”.

Twoje cienie

Jeszcze są na mojej szyi,

W oddechu,

Który przerywa się w połowie imienia.

Nie umiem już zasypiać

W tej pustce,

Którą zostawiasz.

Czy to wciąż miłość,

Jeśli boli bardziej,

Gdy wracasz,

Niż gdy znikasz?

Dziś nie zapaliłam światła —

Już nie chcę widzieć

Tego, co zostało po nas,

Po mnie...

Satyna

Jeszcze pachnie tobą.

Ale

To tylko samotność,

Która nauczyła się brzmieć

Tobą.