saudade

wciąż widzę wszędzie tyle piękna

to chyba najgorsze

w maju włosy pachną dymem

jabłonie mlekiem a skóra deszczem

wciągam wiosnę tak jak kiedyś

jest ta jabłoń

jej białe kwiaty osypują się

na ramiona tak lekko

patrzę na nią i robi mi się wstyd

że jeszcze potrafię tak bardzo

chcieć czegoś co nie jest moje

że chciałabym żeby ten maj

powtórzył się dla mnie

i wiem

że właśnie dlatego to stracę

nie ten kwiat

cały ten sposób w jaki świat

potrafił być jeszcze nienaruszony

zanim nauczyliśmy się liczyć pszczoły

zanim rzeka stała się poziomem alarmowym

zanim las stał się powierzchnią do wycięcia

najgorsze jest to że nic nie znika od razu

najpierw jest jednej pszczoły mniej

potem następnej

jedno gniazdo którego nie ma

jeden zapach którego nie potrafię

sobie przypomnieć

i nagle orientuję się

że tęsknię za światem który jeszcze istnieje

wstyd mi

ale nie umiem przestać patrzeć

na biały maj

jakby samo patrzenie

mogło go jeszcze zatrzymać

a przecież

patrzę i już wiem

że właśnie dlatego to stracę

roztopy znowu odsłonią

pod śniegiem powoli stygną

czyjeś dłonie