Scena z zycia

Rola do wypelnienia byla bardzo prosta i przejrzysta. Otoz rozlozyc caly stelaz na wysokosci widzow i czekac az mata sama sie rozlozy. Pelno plakatow, opuszczonych wizjerow, stosy filmow z reszta i tak calkowicie przeterminowanych, z reszta co za roznica. Nikt by i tak doglebnie nie obserwowal wad calego designu. Jeszcze tylko krzesla, dywan i pare ramek na zdjecia. Idealnie i wprost perfekcyjnie. Lepiej byc nie moglo. Idealnie jak sobie mozna bylo wymarzyc. No tak, cala scena gotowa a aktorow brak. Pustka w glowie i brak przygotowanego scenariusza. To niedorzeczne! Tyle wolnego czasu i nic jeszcze nie gotowe. Chyba najwyzsza pora sie spakowac i napisac te role powtornie. Nikt niebedzie poganial, nie bedzie zrzedzil. Kurwa to jebane zrzedzenie mnie wyprowadza z rownowagi! Nic nie zdazylam napisac a juz mnostwo pretensji. Wyjde z siebie i stane obok. Nie!!! Nigdy!! Zaczynam prace od nowa i zbieram cala trupe ot tak. To postanowione! Zadnych wymowek. Tylko kartka, dlugopis i olbrzymia garsc pomyslow co do przyszlych postanowien. Dokladne tak jak bylo planowane. Zadnych didaskalii. Nigdy!