schowek na czerwie

wszędzie strupy

Iga mówi żeby nie zdrapywać

nie wiadomo co jest pod spodem

może dziura

wypalona na dwa trzy życia wstecz

po przejrzeniu łatwo pogubić się w życiorysach

a może zwyczajnie

żywa tkanka i zero tłuszczu

z chudych lat

zachowało się tylko kilka zmarszczek

żłobionych nocami

na przedwcześnie wyblakłym horyzoncie

wrzesień

deszczu jak na lekarstwo i wszystko robaczywieje

nawet myśli nieśmiało zahaczające o przestrzeń

nieograniczoną słowami

odtąd dotąd nienawiść

dalej miejsce na inny dowolnie wybrany występek

u schyłku dnia miłość do ciszy i drzew

pod zwalonym schowek na czerwie