Sekret

Na skraju lasu

pod dębem, leszczyną,

gdzie słońce całusy wykrada jeżynom,

promykiem muska liście, gałązki

między gęstwiną, w przesmyku wąskim

siedział jegomość w czapce czerwonej,

z nosem pękatym, dawno golony

Siwiutkie włosy na twarz spływały

Siedział nad kartką, z piórem niemałym

gęsim, jak sądzę, i z atramentem

w butli dymionej jeszcze nietkniętej

Wtem tajemniczy brodacz, uroczy,

koniuszek pióra w butli zamoczył

i począł kreślić litery pierwsze,

słowa i wersy utkane wierszem

Cicho, pod nosem, szeptem czytałam

o sobie – ciekawskiej, co w progu stała,

co tam trafiła zapewne przypadkiem

i stała w milczeniu – a to dość rzadkie

Cisza w usposobieniu kobiety…

Tu rozbawiły mnie słowa poety

i nie chcąc choćby pisnąć ze śmiechu

oddech wstrzymałam.

W tej ciszy, na wdechu

wycofałam się spod gęstwiny

gałęzi dębu, krzaków jeżyny

i poszłam ścieżką przez las, co zasłynął

z wierszy pisanych gdzieś

pod leszczyną…