Sekret radości

W zamierzchłych czasach – zanim jeszcze potęga wiedzy i piękno zrozumienia połączyły się w jedną, czystą gwiazdę rozumu – istniały dwa królestwa: Królestwo Tajemnic, rządzone przez królową Enigmę, oraz Królestwo Radości i Szczęścia, któremu przewodziła królowa Kharita.

W Królestwie Tajemnic dążenie do prawdy było celem każdego mieszkańca; nie było tam jednak ani krzty radości, a szczęście uważano za występek.

W Królestwie Radości i Szczęścia ludzie szukali jedynie rozrywki, poświęcając całe dnie na zabawę i dźwięczny śmiech.

Królowa Enigma, zamierzając spopielić Królestwo Szczęścia – które postrzegała jedynie jako bezmyślne siedlisko występku – ogniem wiedzy, wysłała jego władczyni groźne posłanie, mające zasiać strach w sercach radosnych poddanych. Królowa Szczęścia odpowiedziała jednak listem, który wpędził Enigmę w bolesne wątpliwości.

Z odwagą, która całkowicie zaskoczyła Enigmę, Kharita napisała: „Szczycisz się swoją potęgą i wiedzą – czy jednak zdajesz sobie sprawę, że pozbawiając nasze królestwo szczęścia, zniszczyłabyś także własny świat? Kto wyrzeka się radości, ten pogrąża się w otchłani bezsensownej, pozbawionej celu uczoności – w miejscu, w którym życie nie może istnieć”.

Obie królowe umówiły się na spotkanie, mając nadzieję, że rozmowa pozwoli im zażegnać spór.

„Sądziłam, że wiem i rozumiem wszystko” – zauważyła Enigma – „a jednak wasz beztroski styl życia wprawia mnie w ogromne zdumienie…”.

„Nic nie wiem o ciężarach, jakie nakładają sztywne zasady i konwenanse” – odparła Kharita. „Dlaczego wasi poddani są tak surowi? Ta surowość niebezpiecznie zbliża się do okrucieństwa…”. Zrozumiawszy własną zatwardziałość oraz lekkomyślne oddanie samej tylko zabawie, obie władczynie postanowiły, że nie dadzą się już więcej zniewolić sztywnemu, skostniałemu myśleniu, lecz zaczną nadawać swoim świętom głębszy sens.

W ten sposób oba królestwa połączyły się, dając początek światu szczęśliwemu i wolnemu w swoim myśleniu.