Sen

Gdzieś zaplątałam się pośród nieba

mierząc wyblakłe suknie aniołów

w ciszy milczenia rzucam spojrzenie

tym co w zasięgu potęgi tronu

przez myśli sito przesiewam grzeszne

życia momenty nałogi marne

klucze zabrzmiały dźwiękiem nareszcie

lecz w drżącej dłoni milkną na zawsze

bramy otwieram lecz wchodzić nie chcę

w zamysły bieli błękitów czystych

niech moja muza rankiem wyszepce

że woli żywot na ziemi mglistej

Komentarze (8)

Grafomanka 3 miesiące temu

''w ciszy milczenia rzucam spojrzenie
tym co zasięgu potęgi tronu'' - a nie ''tym, co w zasięgu potęgi tronu''?
bez ''w'' brzmi niezrozumiale

W sumie, to nie bardzo czaję, po co wchodzić pod bramy, jeżeli nie ma się zamiaru ich otwierać... albo jest się zdecydowanym dreptać po ziemi. Trochę to sprzeczne.

Ogólnie nie bardzo mi się podoba. Trochę jakby pisanie dla pisania... Nie oceniam

Bernadetta12345 3 miesiące temu

Tak , była literówka poprawiłam😊
Sprzeczności wewnętrzne, niepokój, niepewność… chyba takie rozdarcie towarzyszy czasem ludziom.

Grafomanka 3 miesiące temu

Rozdarcia towarzyszą ludziom, ale w tym tekście tego nie widać. Widać brak konsekwencji w podejmowaniu decyzji, może złe wybory i zaplątanie w wyrażeniu towarzyszących temu emocji.
Ale może tylko ja tak odbieram...

Bernadetta12345 3 miesiące temu

Tak też zgadzam się złe wybory towarzyszą ludziom… ludzkie. Rozumiem Twój odbiór. Ja z kolei uważam że emocje w wierszu nie muszą być podane na przysłowiowym talerzu, mogą być zawikłane. Każdy ma prawo na indywidualny odbiór i każdy może znaleźć coś dla siebie… a czasem nic😉

Grafomanka 3 miesiące temu

Tutaj emocje nie są zawikłane, moim zdaniem są źle wyrażone, a nawet błędnie... co wpływa na odbiór. Tekst jest jałowy, więc i odbiór bez zachwytu...

Bernadetta12345 3 miesiące temu

Grafomanka rozumiem i szanuje

Sokrates 3 miesiące temu

Rozumiem jako wahanie w wyborze drogi życiowej. Dobrze użyte i czytelne metafory.

Bernadetta12345 3 miesiące temu

Dziękuję😉

Sen

Komentarze (8)

Napisz komentarz