s.e.n

ciemne loki wiją się jak żmije, duszą każde słowo

kuszą, niczym nadgryzione jabłko wewnątrz bladej dłoni

przyciskają naiwnych do piersi nadziei, pachnącej

fałszywym poczuciem bezpieczeństwa

twoje wargi, skropione miodem i łzą

zakrwawione, nakrywają smutkiem łono

i płoną

czerwienią policzków, złotem rąk

gardzą tanim srebrem

obnażają lęki, niedoskonałości, myśli

przed obliczem nocy i pożądania

diamentowy abażur lampki nocnej

okrywa nagie ciała migotliwą

namiętnością

błoga pustka, biel, rozcięte tasiemki gorsetu

rozsznurowana świadomość, śmiały gest

chwila

szept, tracący dźwięczność, burzy domek z kart

drżący głos, drogie wino

zapach dymu cygar

moment, śpiew słowika za oknem

żonkil w doniczce

pies, czerwone łoże

i różaniec z bursztynów

nie płacz

to tylko sen

na jawie

subtelny

ekstrakt

nocy