Sen o Kobiecie

Na początku była Kobieta,

Z jej obecności wyłaniał się raj.

Dzięki jej

Wdzięki jej

Do wszystkiego

Wszelakiego istnienia

Obecności przemawiały

W jej obecności

Rajem się stawały.

Podczas,

Początkiem była kobieta.

A w niej było Ono.

Łono

Nie schowane za zasłoną,

A nagie,

nie ubrane,

Nie odziane,

Bezpieczne bezpieczeństwo Bez pieczy

Lecz nie gołe bezwstydnie,

Nie z goła bezwstydne,

A ona w nim żyła,

Z nim żyła,

Nim żyła,

Ona

Ona Rajem była.

Jej Łono nie było za zasłoną

Pod ochroną

W miednicy

Schowane

Między dwoma górami,

A wszędzie wkoło

Wszem wobec jej duchem pokoju

Pieszczotami owiewame wiatru.

Na początku

Kiedy była Ona

A Rzeczy oczywiste

Wiste były oczy

Tak

Ze oczy widzieć nie musiały

Palce dotykać nie potrzebowały

To

By w przestrzeni serca

Każdej istoty

Wiedziano…

Że

Czuć to istnieć.

Na początku była

Kobieta.

Zawsze sama lecz nigdy samotna.

Była w pojedynkę gdy pary nie istniały

A podziały nie działały.

Była podobieństwem

światła

Swiatlosci

Pana

Mocy

Kwistesencją Miłości

Kobieta była madroscia, opiekunka, obserwatorem, pielęgniarzem.

Była innowacja

Nigdy zaś inwazja.

Byla wiatrem pomiędzy lądami.

Horyzontem miedzy sklepieniami

nieba i ziemi.

Nicią porozumienia miedzy

Skałami a oceanami.

Była melodia i spokojem w chaosie ciszy.

Dotyk jej byl bandażem i pieszczota,

Nawozem i

Nasienia osłoną

Jej Dłonie wskazywaniem były

Nnigdy zaś kazaniem.

Na początku była kobiecość.

Byla ciepła i miękka,

Mokra

Duszna

Słodka

Była wszystkim i wszędzie

Choc o poklask istot współobecnych nie błagała

Byla alfą i omegą,

Wiedzą wszechobecną,

Pewnością Bytów

Choć być nią nie musiała.

Śpiewem swym

Dotykiem

Wibracje w boski stan pieszczenia

przetwarzała,

Była ufna,

Była jasna

Byla ciepłem

Była ukojeniem

Byla wszystkim nie wiedzac

Ze jest wszystkim

Bo wiedziec nie musiala.

Ona Byla.

Byla zawsze wszedzie

I nigdy nigdzie

Jej braku nie zaznano.

Jej wszechobecną miloscia

W kregu nieskonczonosci

Ja sama darowano.

Byla Boska jasnoscia

Prawa i lewą reka boga jedynego.

Prswdziwego

Nieskonczenie dobrego.

Byla….

Była

jego odbiciem - jak wszystko o co dbała,

Jak wszystko wielbiła

Adorowala

Ukochiwala.

Czas na wszystko miała.

Wszystko szanowała.

Dzieckiem jego była.

Wpatrzona w niego tylko

Go sławiła

To Jemu służyła,

Jemu usługiwała

Jemu jedynemu

Od serca ufała.

Absolutnie.

Jego imię głosiła,

Jego imię chwaliła,

Jego imię przywoływała,

Gdy za „bycie tu i teraz”

Śpiewem ptaków dziękowała.

„Chwalmy imię Pana….

On

Jak wszystko wkoło

Po prostu Jest” -

myślała.