Sen o ogrodzie

I. Łąka

majowa łąka oświetlona słońcem

zielenią unosi rozsiane zioła

w harmonii traw i kwiatów

błękit nieba przesuwa chmury

skrywając poblakłe gwiazdy

przy drzewach, nie oglądając się na nic,

strumień pozostaje na swoim miejscu

naga mgła otula zagłębienia łąki

wilgocią okrywa milczącą ziemię

śpiew ptaków

trąca pofalowaną wodę

w zakamarkach rozlewiska ukryty sen

łagodzi ostre krawędzie brzegu

z wolna unosi się znak

rzuca turkusem trójkątny cień

II. Znak

ujawniony na łące znak

nie jest rzeczą

nie jest światłem

nie jest cieniem

obecnością porządkuje budzące się myśli

łagodnie unosi je w górę

ponad horyzontem pól

ponad ziemię

w głąb kosmosu

rozmywa wizerunki rzeczy

zespolonych w układzie

bezsilnych przedmiotów

znak — trójkąt — reguła

nie istota

nie byt

kres trybu istnienia

konieczność zmiany sposobu bycia

w rozproszonej wielości

przywołuje prosty obraz całości

porządek świata

i wtedy

łąka znika

III. Ogród

przestrzeń bez cieni

świetliste zespolenie roślin

geometria krystalicznych form

istoty w jasnych szatach

spacerują ścieżkami

rozmawiając bez patosu

normalność w niezwykłości

tutaj światło nie rzuca cienia

nie wydobywa rzeczy z mroku

nie ma śladu rozkładu

ani poczucia ciężkości

wszystko zgrane w harmonii

bez przymusu stawania się

trwanie w niezmienności

bez konieczności decyzji

tu myśl niczego nie zmienia

nie jest narzędziem

człowiek — istota myśląca

nie może wejść do ogrodu

na własnych zasadach

ogród

nieruchomy środek

nie wpływa

nie wysyła impulsów

nie zmienia świata

a jednak nadaje mu sens

pokazuje

że zmiana nie jest absolutem

IV. Powrót

zapachem traw uniesiona myśl

powraca do świata cieni

pieśń, która nie milknie,

koi niepokój zanurzenia w zmienności

szare drzewa

przywołują pamięć blasku

wiatr porusza liście

które opadają lawiną

łąka staje się miejscem narodzin sensu

pełnią światła nasycony ogród

podtrzymuje życie zmiennego świata

nie uciekam od pragnienia powrotu

biegnę ku granicy

medytuję trwając w bezkresie

tworzyć

myśleć

ingerować

z cichą wiedzą

że żaden kształt nie jest ostateczny

bo ostateczność została zobaczona

i nie potrzebuje dowodu.

Poemat powstał na podstawie zapisu snu i refleksji autora. Ostateczna kompozycja i redakcja tekstu zostały opracowane we współpracy z AI, w celu uporządkowania struktury kosmologicznej oraz zachowania spójności obrazów i sensu całości.